Suspiria

2018 // Luca Guadagnino,  David Kajganich

Θα τρελαθώ κατ’αρχήν με την Tilda Swinton. Πόσο φοβερή, πόσο καλή, πόσο σωστή και άψογη. Σαν αγαλμάτινη φιγούρα, που όσο μεγαλώνει ηλικιακά τόσο πιο πολύ επηρεάζει με την κινηματογραφική όψη και στάση της. Όπου και να τη δω μου αρέσει, αλλά εδώ δίνει ρέστα, για αυτό και αρχίζω την περιγραφή της ταινίας, αναφερόμενη σε αυτήν. Δεν γίνεται να είναι τόσο υπέροχη, μάλλον δεν είναι άνθρωπος, αλλιώς δεν εξηγείται. Στην ταινία ερμηνεύει τρεις διαφορετικούς ρόλους-Madame Blanc, Dr. Josef Klemperer, Helena Markos-και είναι αγνώριστη και αξεπέραστη. Την πληροφορία αυτή την άντλησα αφού είδα την ταινία και εξεπλάγην, παρότι η ερμηνεία της Swinton στον πιο προφανή ρόλο της –Madame Blanc-, με είχε σαγηνεύσει για μία ακόμα φορά. Κατά δεύτερον, για να μη λέμε μόνο θετικά, με αποπροσανατόλιζε από τα φοβερά και εξαιρετικά στημένα και αρθρωμένα δρώμενα της ταινίας, το soundtrack του Thom Yorke, αλλά οι απόψεις διίστανται –η φίλη μου θεώρησε ότι το soundtrack ήταν πάρα πολύ ωραίο και ταιριαστό με την ταινία. Εμένα με έβγαζε εκτός κλίματος κάποιες στιγμές, ενώ κάποιες άλλες ήταν απλώς ταιριαστό και όχι κάτι παραπάνω ή λιγότερο. 

Γενικά, έχω δει τη Suspiria του Dario Argento δύο φορές στην εφηβεία μου και με είχε κάνει να πωρωθώ άσχημα με το ιταλικό horror σινεμά του. Ακόμα και σήμερα θεωρώ ότι η ταινία εκείνη τότε μου είχε κλέψει κάτι από την καρδιά και δεν θα την αντικαταστήσει καμία άλλη Suspiria. Παρά ταύτα, πιστεύω πως και ο Guadagnino έκανε θαύματα με τη βοήθεια της διασκευής (Kajganich) του αρχικού σεναρίου. Τα παιδιά φτιάξανε μία άλλη ταινία, για να είμαστε ξεκάθαρα απέναντι σε αυτό που βλέπουμε, κάνοντας ωστόσο με σεβασμό και φροντίδα ένα υπόμνημα στην παλιά. Φοβερή κινηματογράφηση, υπέροχη φωτογραφία και χρώματα, κυριαρχεί το σκούρο μπλε, ενώ το κολασμένο κόκκινο σε λιγότερες φάσεις, οπότε μπράβο, Sayombhu Mukdeeprom –που έκανε φωτογραφία και στο Call me by your name και ήταν υποψήφιος και για πολλά βραβεία, όχι ότι έχει τρομερή σημασία, αλλά να έχουμε να λέμε. Νομίζω ότι η φωτογραφία και ο ήχος σε αυτή την ταινία είναι κυρίαρχα, παρότι έχει γίνει πάρα πολύ καλή δουλειά στο μακιγιάζ. Η ερμηνεία της Dakota Johnson είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. 

Δεν έχω να πω πολλά, πρέπει να την ξαναδώ, γιατί στο σινεμά, μου διέφυγαν κάποιες λεπτομέρειες και ήταν λες και παρασύρθηκα σε μία τελετουργία, σαν αυτές στην ταινία, λες και βυθίστηκα σε αυτό το ονειρώδες χόρρορ που είναι τόσο γοητευτικά κατασκευασμένο και τόσο προσεκτικά δουλεμένο. Η ταινία είχε πολύ έντονα επιβλητικά  αισθητικά στοιχεία, κάτι που την κατατάσσει επάξια στην κατηγορία Art Horror. Ωστόσο, δεν είναι τόσο τρομακτική, είναι κυρίως συγκλονιστική. Όλα μου άρεσαν και όσο έβλεπα την ταινία, τόσο καταλάβαινα πόσο διαφορετική ήταν από την πρώτη και μοναδική Suspiria –κατά τη γνώμη μου- και πως αν είχε άλλο τίτλο, θα ήταν σαφέστερο το ότι αποτελεί ένα τελείως διαφορετικό έργο, ταυτόχρονα και μνεία στην συνεισφορά του Argento στον παγκόσμιο κινηματογράφο.