2018 // Richard Billingham
Μία αυτοβιογραφική ιστορία για την οικογένεια του φωτογράφου Richard Billingham που ενέχει τόσο πραγματικές όσο και ακραία σκληρές εικόνες για τη φτώχια και την παρακμή της εργατικής τάξης και των κοινωνικά περιθωριακών στη Βρετανία. Μέσα από εξαιρετική φωτογραφία και κινηματογράφηση, ο Billingham και οι συνεργάτες/τριές του δείχνουν με απλό και ωραίο αισθητικά τρόπο το αποπνικτικό οικογενειακό περιβάλλον, τον αλκοολισμό του πατέρα, την παραίτηση και τη βία που ασκεί η μητέρα, την κακοποίηση από έναν κακό νοικάρη, την εγκατάλειψη και την παραμέληση ανηλίκων.
Η ταινία χρειάστηκε έξι χρόνια γυρισμάτων, αλλά όπως είπε και η παραγωγός –Jackie Davis- δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Το σενάριο δεν είναι πλούσιο και αναλυτικό. Είναι περιεκτικό και καταδεικτικό και αντλήθηκε με το ζόρι. Ο Billingham επέλεξε να μιλήσει περισσότερο για τον μικρότερο αδερφό του και όχι τόσο για τον ίδιο. Οι γονείς του, παρότι αγαπούσαν τα ζώα και είχαν πολλά κατοικίδια, αλλά και οικονομικά επιδόματα, λόγω αναπηριών, δεν έκαναν τίποτα για να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής της οικογένειας. Αντιθέτως, παραμελούσαν και τα δύο παιδιά σε καθημερινή βάση, αφήνοντάς τα εκτεθειμένα σε οποιονδήποτε κίνδυνο, με αποτέλεσμα η πρόνοια να ενδιαφερθεί, με μία τυχαία αφορμή, και να πάει τον αδερφό του σε θετή οικογένεια. Τα χρήματα δεν έφταναν, το διαμέρισμα της κυβέρνησης είναι σαν φυλακή-κονσέρβα,
Η αγριότητα των καταστάσεων τονώνεται ακόμα περισσότερο από τα θολά και αποχρωματισμένα χρώματα, την βαριά ατμόσφαιρα που είναι υγρή, μαύρη και σάπια, τη διάχυτη αθλιότητα των περιχώρων των εργατικών κατοικιών που υπενθυμίζουν το θατσερικό κλοιό και την εγκατάλειψη των εργατικών τάξεων και των φτωχών στη μοίρα τους. Μία ημερολογιακή σχεδόν κινηματογραφική καταγραφή που έχει ενδιαφέρον, όπως ένα ντοκιμαντέρ για την εργατική τάξη, για τη φτώχια επί Θάτσερ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου