2017 // Ildikó Enyedi
«Είναι δυνατόν δύο άνθρωποι να συναντιούνται στα όνειρά τους;»
Μία μεταφορά για το όνειρο και την πραγματικότητα, τα ζώα και τους ανθρώπους, τον έρωτα και τη σφαγή. Ξεκινάει με τη γνωριμία ενός αρσενικού με ένα θηλυκό ελάφι και παράλληλα με όλα τα άλλα μας δείχνει τη σχέση τους. Κατά την εξέλιξή της, η ταινία παρατηρεί δράσεις και πράξεις ανθρώπων, όσο και ζώων-όπως το τι κάνει μία μύγα. Κεντρικός χώρος της ταινίας είναι ένα πολύ καλά επιμελημένο σφαγείο αγελάδων. Βλέπουμε πολύ καθαρά, με ωμότητα και ευθύτητα την αποστασιοποίηση των ανθρώπων απέναντι στα ζώα, αλλά και απέναντι στον ίδιο τον άνθρωπο, μέσα από τις διαδικασίες σφαγής, κρεμάσματος, αφαίμαξης, κ.τ.λ.. των ζώων. Ο χώρος είναι ψυχρός, βάναυσος, αμετανόητος. Αν και τα πράγματα δεν είναι πάντοτε αυτό που φαίνονται, οι κοινωνικές ισορροπίες ανάμεσα στους υπαλλήλους είναι αναμενόμενες και συνηθισμένες.
Διευθυντής οικονομικών της εταιρείας είναι ένας τύπος με ανάπηρο χέρι που δεν κατεβαίνει ποτέ στα κάτω μέρη, όπου γίνονται οι σφαγές και ασκεί την εξουσία του και την υπηρεσία του από τα πάνω. Μέχρι που στην εταιρεία προσλαμβάνεται μία αναπληρώτρια διευθύντρια ποιοτικού ελέγχου που του κινεί την προσοχή, γιατί φαίνεται να πάσχει από έντονο κοινωνικό άγχος. Εκείνος προσπαθεί να την προσεγγίσει, ενώ παράλληλα βλέπουμε σφαγές ζώων και τη ζωή των δύο ελαφιών, μα εκείνη τον απωθεί, όπως και όλους από γύρω της, αφού φαίνεται να έχει δυσκολία στην οποιαδήποτε κοινωνική επαφή και συνεύρεση, ενώ αργότερα φανερώνει ότι έχει και ασυνήθιστα δυνατή μνήμη. Ελέγχοντας τα σφαγμένα ζώα που γίνονται άψυχα κρέατα, τα βγάζει όλα δεύτερης διαλογής και οι εργάτριες της σφαγής απορούν. Οπότε, ο διευθυντής οικονομικών κατεβαίνει για να τη ρωτήσει γιατί το κάνει αυτό και να της κάνει παρατήρηση, αλλά όταν αυτή του λέει ότι απλώς υπακούει στον κανονισμό και τα κρέατα είναι ελάχιστα χιλιοστά από όσο πρέπει, εκείνος δεν έχει να της πει τίποτα.
Με έναν παράξενο και μαγικό τρόπο, αυτοί οι δύο συνδέονται και συναντιούνται σε έναν ονειρικό φαντασιακό κόσμο που έρχεται σε κομβική σύγκρουση με την ωμή και σκληρή πραγματικότητα. Δεν είμαι βέβαιη τι ακριβώς θέλει να δείξει η ταινία σε σημεία, πιστεύω πως η σκηνοθεσία, η φωτογραφία και ο συνδυασμός των δύο υπερνίκησαν ένα ελλιπές σενάριο –εκτός αν συνέβη το αντίθετο. Πάντως, έχει ενδιαφέρον και είναι πρωτότυπη σαν ταινία και, ενώ θα τη χαρακτήριζα εύκολα κάπως ιδιαίτερη, δεν θα έλεγα κατά τον ίδιο τρόπο, ότι το αποτέλεσμα με άφησε ικανοποιημένη και ολοκληρωμένη, αλλά ίσως αυτό να ήταν και η επιδίωξη των δημιουργών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου