Hippopoetess

2018 // Francesca Fini

Η Ιταλίδα φεμινίστρια σκηνοθέτιδα, σεναριογράφος και πρωταγωνίστρια της ταινίας έχει κάνει μία εντυπωσιακή άβαντ γκαρντ, ποπ, πειραματική απόπειρα να τρυπήσει την ιστορία και να αναστήσει την Amy Lowell (1874-1925), μία γυναίκα από πλούσια οικογένεια, επιχειρηματία και προ παντός ποιήτρια που εντάχθηκε στο κίνημα του εικονισμού και πήρε το Πούλιτζερ μετά θάνατον. Η Fini ανατρέπει τα δεδομένα και με πολυδιάστατη αισθητική και μεθόδους μας τραβάει από τον γιακά σε έναν κόσμο, όπου αποδομεί την ποιήτρια και την καλλιτέχνιδα, την γυναίκα και τον κόσμο της, τα επαναδομεί και τα ισοπεδώνει ξανά και ξανά μπροστά μας, αναδεικνύοντας τη δύναμη και την ευαισθησία, το πάθος και την ορμή που είχαν και οι δύο γυναίκες -ποιήτρια και σύγχρονη δημιουργός που ταυτίζονται και έρχονται στην οθόνη να μιλήσουν σαν ένα. Μία πολύ ιντριγκαδόρικη κινηματογραφική βουτιά στο υποσυνείδητο, με δόσεις μπόλικης ψυχεδέλειας που ανατρέπει και μελετά τα κινήματα της τέχνης με διάφορους τρόπους που συναρπάζουν και καθηλώνουν. 

Στο καπάκι, η Λευκή ζάχαρη, (White Sugar), μία μικρού μήκους ταινία που αφορά την προπαγάνδα και την αφομοίωση της πληροφορίας, από το 1920, ενώ, παράλληλα, επιχειρεί την κριτική στη θέση της γυναίκας την εποχή των πρώτων διαφημίσεων. Ξεκινάει με την ύπνωση του κοινού και σε παρασέρνει σε ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο με ήχους, χιόνια, εικόνες, επανάληψη και μοτίβα αισθητικά και περιεχομένου που αναγνωρίζουν κάτι παραπάνω από τα πρώτα επίπεδα αντίληψης του/της δέκτη/τριας. 

Και οι δύο ταινίες είναι πολύπτυχα κολάζ, μορφές τέχνης που διαπλέκονται και σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, η μουσική συμβαδίζει με τους χτύπους της καρδιάς και τα πέπλα νοηματικών επιπέδων με τις ενδόμυχες σκέψεις. Τα επιπλέον λόγια περιττεύουν, αν την πετύχετε πουθενά, να της δώσετε μία ευκαιρία και το όνομα αυτής: Francesca Fini.