The Waiter

2018 // Steve Krikris 

Όσες ταινίες έχω δει ανά καιρούς στο φεστιβάλ, εκτός αν είναι πολύ κακές (που και πάλι, δεν ξέρω τι θα πει αυτό), τις βαθμολογώ ως καλές (αν και αυτό με τη βαθμολόγηση είναι διαφημιστικό κι εμπορικό παιχνίδι που μόνο κακό μπορεί να κάνει και τέλος πάντων δεν ξέρω πού στηρίζεται και χάλια είναι), γιατί θέλω να μην πάει καμία στράφι, είναι κρίμα να πέφτει δουλειά από πίσω και να μην αποζημιώνεται. Έτσι -ίσως πολύ λαθεμένα- σκεπτόμενη, βαθμολόγησα και αυτή την ταινία, εντούτοις, και προς μεγάλη μου λύπη, δεν έμεινα καθόλου ικανοποιημένη. Ήταν εκεί οι ηθοποιοί, πολύ στυλ και γκλαμουριά, μου φάνηκαν όλοι πολύ κοντοί σε σχέση με την τηλεόραση και τα μέσα. Η ταινία ήταν sold out. τυχαία την επέλεξα, γιατί άκουσα την προηγούμενη μέρα να λέει μία άγνωστη κοπέλα ότι είναι μία ενδιαφέρουσα ταινία, όμως πολύ λόγος για το τίποτα. Η ταινία δεν ήταν καθόλου αυτό που περίμενα, αλλά θα μου πεις ό,τι θέλει περιμένει καθένας/καθεμία, έτσι κι εγώ πήγα προκατειλημμένη. Προφανώς και η ταινία δεν είχε καμία σχέση με τους Έλληνες σερβιτόρους/ες, εργαζόμενους/ες του πιο φημισμένου κλάδου στην Ελλάδα, με την εργασιακή επισφάλεια (ΧΑ!) και την τραγική κατάσταση της ανεργίας, γενικότερα. Ας πούμε ότι ο Steve Krikris προσπάθησε να κάνει μία ταινία που να έχει διεθνή κινηματογραφική γλώσσα, κώδικες και απήχηση. Μάλλον, αυτό το κατάφερε, αν και δεν είναι αρκετό. Πολύ στενοχωριέμαι, όταν βλέπω ταινίες που, ενώ φαίνεται να τα έχουν όλα, χάνουν κάτι από αυτό που λίγο αλλιώτικα να ήταν θα ήταν τέλειο. 

Ο Steve Krikris δεν τα δίνει όλα, γιατί κάνει το τεράστιο λάθος να απανθρωπίσει έναν κατά τα άλλα πολύ ανθρώπινο ήρωα και μετά να τον ξανανθρωπίσει για να τον δούμε να προβαίνει στην τελευταία σκηνή και να μην καταλάβουμε γρι από το τι βλέπουμε, αφού υπάρχουν επαρκείς ασάφειες για να μην τεκμηριώνονται τα δεδομένα. Φαινομενικά δεν υπήρχε η τέλεια συνοχή στο σενάριο. Η φωτογραφία και η αισθητική της ταινίας, τα χρώματα, η παγερή και η ψυχρή αίσθηση που έπρεπε να δοθεί, δόθηκε και ήταν και πολύ πετυχημένη. Η σκηνοθεσία, εντάξει, δεν είναι και κάτι τρομερό. Οι ερμηνείες πάρα πολύ καλές. Σερβετάλης και Στάνκογλου εξαιρετικοί, αντιλαμβάνονται τους ρόλους τους και τους περνάνε μέσα στο πετσί τους, παρότι μπορεί να είναι πολύ προφανείς και κλισέ σεναριακά και τους ερμηνεύουν  απόλυτα, κάνοντας την υπέρβαση που ελάχιστα μας κάνει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν κενά. Τα δώσανε όλα με ένα βλέμμα, μία κίνηση και ό,τι άλλο κινηματογραφικά απαιτείται. 

Η ταινία αν δεν είχε την τελευταία σκηνή και δύο-τρεις άλλες και είχε και λίγο διαφορετικό σενάριο και δεν ήταν αυτή, αλλά άλλη -και μπλα μπλα μπλα-, ίσως να ήταν η καλύτερη της χρονιάς ή και κάτι πέρα από μία αγαπημένη ταινία. Τώρα, δεν αλλάζει τίποτα, απλώς είναι κρίμα, με τόσες προδιαγραφές, στήριξη, παραγωγές, χρήμα και τα λοιπά, να κάνει κάποιος κάτι τόσο ωραίο αλλά και με φανερές ελλείψεις. Αυτό είναι και η κανονικότητα στον ελληνικό κινηματογράφο, από την οποία δεν ξεφεύγει κανείς/καμία δημιουργός εύκολα. Ο Krikris έχει να μας δείξει κι άλλα μάλλον και τα κρατάει για μετά, ωστόσο θα πρέπει να φροντίσει λίγο περισσότερο, ώστε να μη χάνεται η οποιαδήποτε μαγεία.