Bohemian Rhapsody

2018 // Brian Singer (Dir.), Anthony McCarten, Peter Morgan(Screenplay and Story)

Δεν γίνεται να μη δείτε αυτή την ταινία. Έπειτα, οτιδήποτε έχει Queen σάουντρακ, ακόμα κι αν είναι διαφήμιση ή οτιδήποτε οτιδήποτε, ανεβαίνει επίπεδα μεγαλειότητας, γιατί πρόκειται απλώς για μία μεγαλειώδη μπάντα. Τα παιδιά που αναφέρονται παραπάνω έκαναν το καλύτερο δυνατό στο να χτίσουν μία αναπαράσταση του μύθου του Freddie Mercury. Η ταινία δεν ήταν για τους Queen, αλλά για τον τραγουδιστή-σταρ. Μην περιμένετε, επομένως, να δείτε κάτι βαθύ και ουσιαστικό, γιατί θα απογοητευτείτε. 

Ο Φαρόκ Μπουλσάρα, γεννημένος στη Ζανζιβάρη, Παρσί στη θρησκεία με καταγωγή από την Ινδία, ήταν ένα καημένο παιδί της εργατικής ορθόδοξης ζωροαστρικής τάξης, εργαζόμενος για ένα μεροκάματο στις μεταφορές αποσκευών στο αεροδρόμιο. Είχε μία ιδιαίτερα πεταχτή και ξεχωριστή οδοντοστοιχία που αποτέλεσε αντικείμενο κοροϊδίας και χλευασμού. Η ταινία μπαίνει κατευθείαν στους Queen, αλλά ο Φαρόκ, που μέσα του ήταν Freddie, είχε σχηματίσει κι άλλες μπάντες πριν από αυτήν. Η ταινία δεν εστιάζει στα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, αλλά σε αυτόν και στην ετεροφυλική σχέση του, ενώ ήταν ομοφυλόφιλος. Η ταυτότητά του βγαίνει ενοχικά και μας την περνάει υποδόρια και ξαφνικά μας ανακοινώνει ότι θα πεθάνει από το κακό AIDS που “he’s got it”. Αλλά, δεν εμβαθύνει καθόλου στις διαδικασίες που πέρασε μέχρι τότε, ούτε στις υπόλοιπες σχέσεις που είχε. Η οικογένειά του και δη ο πατέρας του παρουσιάζονται αυστηροί και συντηρητικοί, αλλά με μία ανοιχτή γλυκιά αγκαλιά στη δύσκολη στιγμή (πόσο αλήθεια να ήταν αυτό;). Οι υπόλοιποι της μπάντας παρουσιάζονται με δύο-τρεις ατάκες σαν καρικατούρες –καλά έκαναν κι έδωσαν την έγκρισή τους σε αυτό, γιατί διατηρούν τον ποπ μύθο τους. Αλλά δεν ήταν αρκετά ανεπτυγμένοι οι χαρακτήρες τους σεναριακά, ήταν σαν να συμπλήρωναν τον μύθο του Freddie που από ό,τι φάνηκε ήταν ένας μετανιωμένος γκέι που είχε ετεροφυλική σχέση με την “Love of his life” και κόλλησε κακό AIDS (για να μάθει). 

Παρά ταύτα, ο Freddy που ξέρουμε σαν κοινό ήταν τόσο δυναμικός και φοβερός που ακόμα κι από αυτό το μυθικό ποπ προφίλ που του φτιάξανε, καταφέρει να φανεί κάπου και να αναδιπλωθεί προς τα έξω, γιατί δεν μπορούμε να μην τον σκεφτόμαστε όλη την ώρα. Η ταινία έχει έναν παλμό (που βασίζεται στη μουσική και στην κάμερα), αλλά σε σημεία φαίνεται ότι είναι ψεύτικος, κάπως κωμικός και φτιαχτός. Ο Μalek, παρότι σίγουρα δούλεψε πολύ και καλά, θυμίζει τον πραγματικό Freddie μόνο όταν είναι σε σκιές, φώτα και δεν φαίνονται τα γουρλωτά μαστουρωμένα μόνιμα μάτια του (σε σκηνές που είναι πλάτη ας πούμε ή με τα γυαλιά είναι σχεδόν άψογος). 

Γενικά, βλέπουμε μία παραλλαγμένη επιφανειακή προσέγγιση του πώς δημιουργήθηκε η μπάντα των Queen, παράλληλα με το ετεροφυλικό ρομάντσο του γκέι τραγουδιστή/ μουσικού/σταρ. Με πολύ ταιριαστή και προσεγμένη κίνηση της κάμερας και αρκετά καλή φωτογραφία και κάδρα για μία βιογραφική αναφορά, περιμένεις κάτι απόλυτα ωραίο και καλοφτιαγμένο (που μάλλον είναι, απλώς εγώ είχα άλλες προσδοκίες). Εκεί που πας να συγκινηθείς, κρατιέσαι, γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν είναι όλα αληθινά και βλέπεις έναν σύγχρονο ποπ μύθο για τον γκλάμορους ποπ 80’s μύθο. Οι απώλειες είναι αναμενόμενες, γιατί όταν πας να διαχειριστείς κάτι τόσο μεγάλο, όπως είναι η βιογραφία των Queen και του Freddie Mercury, όσο κόσμο κι αν φέρεις για να αναπαραστήσεις το live aid, ό,τι μασέλα κι αν βάλεις (που καλύτερα να μην την έβαζες),  θα κάνεις μεγάλη θυσία για να ακουμπήσεις έστω και κάτι από την ουσία του και πάλι ίσως να μη το πιάσεις. Δεν νομίζω ότι η ταινία πιάνει κάποια ουσία, είναι ελαφριά και διασκεδαστική, αλλά όχι πραγματική και βαθιά. Είναι ωραίο που δείχνει την επανάσταση ενός ανθρώπου που τον κοροϊδεύουν για την οδοντοστοιχία του, είναι ομοφυλόφιλος από συντηρητική οικογένεια και καταγωγή, και όμως έχει ένα φανταστικό χάρισμα και τραγουδάει υπέροχα, εντούτοις η ιστορία και το σενάριο είναι πετυχημένα επιφανειακά. Οι ατάκες του Freddie σε σημεία είναι ωραίες, μέχρι να δούμε μία περίεργη ενοχή στο βλέμμα του που δεν γίνεται απόλυτα κατανοητή. 

Τέλος, όχι ότι ενδιαφέρει κανέναν/καμία, άνετα θα την ξανάβλεπα την ταινία, γιατί λατρεύω τους Queen και είναι κάπως ευχάριστη, γλυκούλα και ωραία, ό,τι πρέπει για να χαλαρώσεις (αν κι έχω παράπονο που δεν είχε μέσα το "Show Must go on", σίγουρα μπορεί να λειτουργήσει σαν αφορμή για να ψάξει κάποιος/α που είναι από τον Άρη τη μπάντα και να μάθει λίγα περισσότερα πράγματα).