Bronson

2008 // Nicholas Winding Refn

Η ταινία είναι βασισμένη στην πραγματική ζωή του Charles Bronson. Πριν αρχίσω το μπίρι-μπίρι θέλω να αναφέρω ότι το Bronson με έκανε να δω όλες τις ταινίες που έχει βγάλει μέχρι στιγμής ο Refn και να ξαναδώ αυτές που είχα ήδη δει. Αλλά αυτή η ταινία παραμένει κατά τη γνώμη μου η πιο αριστουργηματική του. Είναι τόσο πολύπλοκα δοσμένη, έχει εξαιρετικό φωτισμό, μουσικές επιλογές (Johnny Jewel), σκηνοθεσία και η κινηματογράφηση (Larry Smith) δεν πάει πίσω. Περιττό να πω ότι ο Tom Hardy δίνει ρέστα και μετατρέπεται στον Bronson με την προφορά του, τις εκφράσεις του, τα γυρίσματά του, τη σωματική του αλλαγή και την εγκεφαλική του συγκέντρωση. Μου μετέδωσε όλη αυτή την παράνοια και τους διχασμούς, τη σύγχυση και το μπέρδεμα που οδηγούσαν στην ανεξέλεγκτη βία και παράνοια. Τον Bronson τον πήγαιναν από ψυχιατρείο σε φυλακές και πάλι πίσω, τον είχαν κλείσει στα πιο άγρια και απάνθρωπα ιδρύματα, αλλά δεν μπορούσαν να τον κάνουν να πάψει να ασκεί βία παντού και πάντα.

 Θεωρείται ο πιο βίαιος εγκληματίας που πέρασε ποτέ από τη Βρετανία. Τα δικαιώματά του παραβιάστηκαν χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς και πέρασε σαράντα χρόνια στην απομόνωση καθώς το ανθρώπινο είδος δεν μπορούσε να τον διαχειριστεί. Προσωποποιεί μάλλον το παντελώς αντικαθεστωτικό υποκείμενο. Το 2017 παντρεύτηκε κιόλας μέσα στη φυλακή, ενώ το στυλ που προτιμούσε να έχει για τον γάμο ήθελε να θυμίζει τον Dali, αφού και ο ίδιος ασχολείται με την τέχνη. Δεν είναι τυχαία η επιλογή του Dali, ο Bronson έχει την ίδια ναρκισσιστική μεγαλομανία. Η οικογένειά του φαινόταν μία απλή, "κανονική" οικογένεια που δεν του στέρησε τίποτα. Η βία του στην ταινία και μάλλον και στην πραγματική ζωή είναι κάπως αναιτιολόγητη και σκέτη. Ωστόσο, η βία που του ασκούν οι καταστολείς του με περίσσιο πόθο και θέρμη είναι πολύ ενδιαφέρουσα -μπορεί να βασίζεται στην άμυνα, αλλά είναι εξίσου σκληρή και άγρια και ένα τέτοιο υποκείμενο, δεν το θεραπεύει σίγουρα.
Η ταινία ξεκινάει με το Electrician των Walker Brothers και μία υπέροχη σκηνή που τα δείχνει όλα αυτά τα ωραία περί βίας.

https://www.youtube.com/watch?v=e9ScZsKoBgo

Κάπως η βία των κρατικών φορέων που προσπαθούν να συνετίσουν σε κάνει να γελάς πικρά. Επίσης πολύ ενδιαφέρον έχουν οι σκηνές του εσωτερικού παντογνώστη αφηγητή μας μιλάει μέσα από το μαύρο δωμάτιο ή μας κάνει παράσταση, καθώς ο Refn προσπαθεί να αποδώσει τι σκατά γίνεται μέσα στο μυαλό ενός τέτοιου ανθρώπου.  Είναι ένα πολύ ωραίο κινηματογραφικό τέχνασμα που ο Hardy, o Refn και το υπόλοιπο crew του Bronson, το αξιοποιούν τέλεια. 

Απίστευτες πολλές σκηνές της ταινίας, δεν πήρα τα μάτια μου στιγμή από την οθόνη, αλλά μία από τις καλύτερες είναι η σκηνή που ο Bronson είναι σε ένα άσυλο ψυχικής υγείας που διαχειρίζεται τους ασθενείς με καταστολή και βαριά φαρμακευτική αγωγή που είναι πιο παρανοϊκά από τον αντιήρωα. Σε αυτή τη σκηνάρα που ανεβάζει τα επίπεδα στις σκηνές χορού του σύγχρονου κινηματογράφου, οι ασθενείς χορεύουν τέλεια με το It's a sin των Pet Shop Boys να παίζει από πίσω και τον Bronson να γυρνάει προς την κάμερα και να μουρλαίνεται. Τα φώτα είναι μπλε-πράσινα, σε αντίθεση με το κόκκινο που επικρατεί στην υπόλοιπη ταινία. Πόσο μα πόσο θα ήθελα να είμαι εκεί όταν γυριζόταν αυτή η σκηνή και αυτή η ταινία, γενικώς. 

https://www.youtube.com/watch?v=-rYYW1Iqjuc

Γενικά, είναι μία φιλοπαρανοϊκή ταινία, μάλλον δεν κρίνει τον ήρωα, απλώς τον παρουσιάζει και αυτό είναι το πιο ωραίο σε αυτές τις ταινίες.