2018 // Joel and Ethan Coen
Οι αδερφοί Coen ξέρουν να λένε τα καλύτερα παραμύθια μετά τους Γκριμ και το αποδεικνύουν με τη νέα τους ταινία που συναπαρτίζεται από έξι ιστορίες για την άγρια δύση. Ισορροπώντας πάντοτε μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, μεταξύ λογικής και παράνοιας, έχοντας υπέροχη φωτογραφία (Bruno Delbonnel), χρώμα, αισθητική, ατμόσφαιρα, κινηματογράφηση, αφηγούνται τους ίδιους τους πρωταγωνιστές και τις πρωταγωνίστριές τους, ανθρώπινα και μυθικά, ταυτόχρονα.
Ιστορίες σαν ποιήματα που οδηγούν σε ένα απρόβλεπτο τέλος. Στον κόσμο των Coen δεν υπάρχει καλό και κακό. Υπάρχει μία αίσθηση αστείου και τραγικότητας που συνδέονται με έναν πάρα πολύ άρτιο και προσεκτικά δομημένο τρόπο. Μέσα από τις ιστορίες οι δυτικοί που εισβάλλουν στον τόπο των ινδιάνων φαίνονται βάναυσοι, βίαιοι και παράξενοι, άλλες φορές καλοί, αγαθοί και ανθρώπινοι.
Οι θεματικές διαφέρουν. Ένας επαγγελματίας δολοφόνος που σκοτώνει αυτούς που θεωρεί αγενείς και τραγουδάει χαριτωμένα, αναζωογονητικά τραγούδια, αλλά δεν είναι και ο καλύτερος όπως νόμιζε. Αυτός είναι και ο Buster Scruggs που μετουσιώνεται σε σουρεαλιστικό άγγελο και πηγαίνει στον παράδεισο με ένα πολύ περίεργο μοντάζ. Όλα γίνονται γρήγορα στη Δύση, μας λέει. Παρακάτω, ένας επαγγελματίας ληστής που προσπαθεί να ληστέψει μία τράπεζα, όλα πηγαίνουν αρκετά στραβά, καταδικάζεται, αλλά για πολύ διαφορετικό λόγο από ό,τι περίμενε. Ένας χρυσοθήρας που ψάχνει χρυσό μέχρι να τον βρει, αλλά δεν είναι και τόσο απλό όσο ακούγεται, αφού ο χρυσός δεν είναι για όλους. Ένα ζευγάρι ενός παράλυτου ταλαντούχου αφηγητή-ηθοποιού κι ενός συνοδού που δίνουν παραστάσεις από πόλη σε πόλη, μέχρι να βρούνε ένα τρικ που τους απαλλάσσει και απλοποιεί τα πράγματα, αφού το κοινό είναι λαϊκό. Ένα καραβάνι που έχει έναν λογικό να το οδηγεί, έναν παρανοϊκό να το σπρώχνει και μία φοβισμένη πενθούσα γυναίκα στη μέση. Φαίνεται πως δεν θα γίνει κάτι τρομερό, ωστόσο εδώ πρέπει να τονιστεί ότι η ταινία είναι υπέροχη και η έκβαση όλων των ιστοριών είναι εξίσου μοναδική.
Η τελευταία ιστορία είναι η πιο ωραία κατακλείδα που θα μπορούσε να έχει η ταινία. Στην τελευταία ιστορία ή όλοι πεθαίνουν ή κανείς. Βασικός χώρος είναι μία άμαξα που πηγαίνει προς ένα σκοτεινό και μυστηριώδες ξενοδοχείο μέσα στην ομίχλη, με πέντε ανθρώπους, έναν νεκρό στην οροφή της άμαξας και έναν καβαλάρη. Οι πέντε αυτοί συζητούν για την ανθρώπινη ηθική με δυιστικό τρόπο (κάτι που δεν κάνουν οι αδερφοί Coen). Και βλέπουμε ότι δεν δικαιώνεται κανείς/καμία εν τέλει, αφού μπροστά στον θάνατο όλα αυτά δεν έχουν σημασία και δεν θα μάθουμε και ποτέ αν ήταν σωστά ή λάθος.
Πάντα εκεί που νομίζεις ότι έχεις βρει τον κακό ή αντιπαθή χαρακτήρα, υπάρχει κάποιος πιο κακός και πιο αντιπαθής. Θα μπορούσαμε, αντί για να περιοριστούμε σε δυϊσμούς να πούμε ότι οι δύο αδερφοί έχουν βρει τον τρόπο να περιγράψουν απλώς μία διαφορετική αποτύπωση της ανθρωπινότητας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου