Death at a funeral

2007 // Frank Oz (dir.), Dean Craig (writ.)

Είναι γεγονός ότι τις καλύτερες κωμωδίες τις έχουν κάνει Βρετανοί, πάει και τελείωσε. Και είναι γεγονός ότι μπορούν να πάρουν ένα φέρετρο και να παίζουν με έναν νεκρό και να σε κάνουν να γελάς. Οι δημιουργοί της ταινίας σίγουρα γνωρίζουν το ρητό των αείμνηστων μεγάλων φιλοσόφων και δημιουργών Monty Python: «Always look at the bright side of life».  

Μια κηδεία Βρετανών που δεν γίνεται να είναι πιο αστεία, καθώς συμβαίνουν διάφορα πράγματα που ανατρέπουν τους καθωσπρεπισμούς, την αναγκαιότητα του μαύρου πένθους και τη σοβαροφάνεια των λευκών μεγαλοαστών. Η σεναριακή δομή κτίζεται κατά την εξέλιξη της ταινίας, με αποτέλεσμα να γελάς όλο και περισσότερο, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Οι ηθοποιοί είναι ό,τι πρέπει, με τον Matthew MacFyden να ξεχωρίζει, καθώς και βασικός πρωταγωνιστικός ρόλος: ο γιος του νεκρού συζύγου, πατέρα, θείου, φίλου, εραστή, αγαπητού και αναγνωρισμένου κοινωνικού προσώπου και τα λοιπά. Ωραίος είναι και ο Alan Tydyk που παίζει τον Simon, έναν σοβαροφανή μέλλοντα γαμπρό και τα λοιπά που ξαφνικά δεν ξέρει πού του βρίσκονται τα αυγά και τα πασχάλια και κάνει βόλτες πέρα δώθε αναζητώντας το νόημα, δείχνοντας την αλήθεια σε αυτούς που εθελοτυφλούν και δεν μπορούν να τη δούνε. 

Η ταινία καταπιάνεται με πάρα πολλά θέματα, καθώς βλέπουμε το εσωτερικό μίας πολυμελούς οικογένειας που δεν έχει ξεκαθαρίσει τίποτα και ξέρει καλά πώς να τα κρύβει όλα κάτω από τα ακριβά χαλιά. Μυστικά, φόβοι, ζήλιες, αντιπαλότητες, διεκδικήσεις, κατά λάθος ναρκωτικά μέσα σε μπουκαλάκια βάλιουμ, γέροι που τα έχουν χαμένα (ή όχι και τόσο), ίντριγκες, μία μνησίκακη μάνα-πεθερά, μία νύφη που κράζει για την επιβεβαίωση, ένας γλοιώδης και κριπιάρης άσχετος ζεν πρεμιέ, έρωτες, πάθη και τα συναφή, με έναν γυμνό στην οροφή. Δεν λέω τίποτα σχετικό με την πλοκή, γιατί είναι πολύ έξυπνα μπερδεμένη, αλλά και απλή συνάμα, όσο και ευχάριστη. Όλα γίνονται γύρω από έναν φέρετρο, εντούτοις ξεχνάμε ότι υπάρχει ο θάνατος. Η ζωή και οι μικρές τσαχπινιάρικες αναποδιές της απαλύνουν τις τύψεις, τη θλίψη, τη μιζέρια και όλη τη σκοτείνια του θανάτου, για τον οποίο υπάρχουν στιγμές συνειδητοποίησης, χωρίς να επισκιάζουν τις στιγμές γέλιου και γελοίου.