1999 // Justin Kerrigan
Ο Justin Kerrigan το 1999 στην Ουαλία έτρεχε με τα χίλια και έπιασε έναν ρυθμό κάμερας ταχύτατο και άρτιο, ώστε να περιγράψει την περιθωριακή κουλτούρα των τεκνόπαρτων και των ναρκωτικών άψογα. Μερικές φορές θέλει να μας παρασύρει στον ρυθμό και άλλες φαίνεται σαν να βάζει τους ήρωες και τις ηρωίδες του να μας παρακολουθούν εκεί που καθόμαστε και νομίζουμε πως εμείς τους παρακολουθούμε. Παρατηρείται μία στενή συνδιαλλαγή κάμερας, πρωταγωνιστών/τριών και κοινού. Ο δημιουργός δεν θέλει να χάσουμε ποτέ την επαφή μας με αυτό που βλέπουμε, για αυτό και μας θυμίζει πολύ συχνά την ύπαρξή μας.
Μας συστήνει στον κόσμο του, παρουσιάζοντας τους βασικούς κεντρικούς χαρακτήρες, Jip, Lulu Koop, Nina, Moff που συντάσσουν μία παρέα κατ’ επιλογή. Έχουν καθεμία και καθένας μία πτυχή που περιγράφεται καρικατουρίστικα και στη συνέχεια παρτάρουν ασύστολα. Μέσα από τα πάρτι παράγουν και φιλοσοφικά πορίσματα που έχουν να κάνουν με διάφορα θέματα: από το Star Wars έως την ψυχασθένεια και το σεξ. Όλα συνδέονται, αλλά η βασική κινησιουργός δύναμη της ταινίας μας λέει ότι όλα ανεβαίνουν και όλα κατεβαίνουν.
Ένας φοβερός και ποιητικός κόσμος πραγμάτων, επιρροών, συναισθημάτων, εικόνων, μουσικής και ταινιών ανοίγεται δια μέσω χημικών ουσιών. Κυρίαρχη αφήγηση στην ταινία αποτελεί η περιγραφή συνειδητοποιήσεων που κάνουν νέοι άνθρωποι για την παράνοια και την απουσία νοήματος στις στημένες οικογένειες με τα συγγενικά πρόσωπα που δεν έχουν ταυτότητα και απλώς αναπαράγουν στερεοτυπικά ρόλους. Μέσα σε αυτή την θολή κατάσταση της ύπαρξης που ωθείται να μετεωριστεί στο κενό η ουσία διαφαίνεται καθαρότερα. Σε μία σκηνή του πάρτι, όταν σκάει το ναρκωτικό στον πρωταγωνιστή-αφηγητή (John Simm) και ζει τις πρώτες στιγμές της εμπειρίας του, μοιράζεται τις σκέψεις του και νομίζω ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο να πούμε για αυτή την ταινία, αφού ο ίδιος συνοψίζει τις βαθύτερες ιδέες αυτής της κουλτούρας που έχουν στόχο μία αγνή και ασφαλή ‘ευτυχία’:
«We wanna go somewhere else. We're not threatened by people anymore. All our insecurities have evaporated. We're in the clouds now. We're wide open. We're spacemen orbiting the earth. The world looks beautiful from here, man. We're nympholeptics, desiring for the unobtainable. We risk sanity for moments of temporary enlightenment. So many ideas. So little memory. The last thought killed by anticipation of the next. We embrace an overwhelming feeling of love. We flow in unison. We're together. I wish this was real. We want a universal level of togetherness, where we're comfortable with everyone. We're in rhythm. Part of a movement. A movement to escape. We wave goodbye. Ultimately, we just want to be happy. Heh, yeah, hang on, what the fuck was I just talking about?».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου