Incident in a Ghostland

Pascal Laugier // 2018

Μετά το Martyrs, δεν ήθελα να ξαναδώ horror ταινία για πολύ καιρό. Δεν συγκράτησα ποτέ τον σκηνοθέτη, ούτε τον έψαξα. Μου είχαν δημιουργηθεί κάποια τραύματα από τη φρίκη και τον τρόμο και αυτό γιατί η ταινία με επηρέασε κάπως και φιλοσοφικά. Μόλις είδα το Ghostland,  αμέσως μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να ψάξω για τον/τη δημιουργό και όταν είδα ότι ο ίδιος έκανε και το Martyrs κατάλαβα τις συνδέσεις της φρίκης. Το Ghostland δεν είναι ένα απλό horror. Εκτός από μνεία στον Lovecraft, αποτελεί ένα όχι και τόσο πρωτότυπο, όμως σίγουρα ξεχωριστό ψυχολογικό θρίλερ. Κτίζει τον τρόμο, όπως τον κτίζει η κοινωνία για τις γυναίκες. Έχει εξαιρετική αισθητική και φοβερή κινηματογράφηση που έχει αυτές τις εκρήξεις ταραχής και ανδρεναλίνης, ανάμεικτες με μία αίσθηση ανατροπής που μόνο στον γιαπωνέζικο Horror κινηματογράφο συναντάμε.

Τρεις γυναίκες, μαμά και κόρες, μετακομίζουν σε ένα σπίτι σε μία απομονωμένη περιοχή μέσα στο δάσος. Οι κίνδυνοι που καιροφυλακτούν είναι πολλοί. Οι τρεις γυναίκες βλέπουμε πως έχουν κάποια ενδοοικογενειακά σύνδρομα, ωστόσο δυστυχώς οι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται πάρα πολύ. Βλέπουμε τη μία από τις κόρες, την Beth που γράφει ιστορίες τρόμου –ως κεντρική χαρακτήρα– να βιώνει διάφορα ωραία κινηματογραφικά τερτίπια ανατροπής με όνειρα, οράματα και φλάσμπακς και καταλαβαίνουμε ότι ο Pascal Laugier είναι απόλυτα ενθουσιασμένος και καλός κινηματογραφιστής και θέλει να τα βάλει όλα μέσα. Και το καταφέρνει. Κούκλες σατανικές που τρομάζουν, αλλά όχι και τόσο τελικά, γιατί τα τέρατα είναι άλλα στην πραγματικότητα, πιο ανθρώπινα από ό,τι είναι τα φαντάσματα ή τα πνεύματα. Η απεικόνιση του τέρατος-βιαστή στην ταινία είναι προβληματική, εντούτοις όχι μη ρεαλιστική απαραίτητα. Ένας άνδρας τεράστιος που είναι παραμορφωμένος χωρίς να έχουμε κάποια ανάλυση για το τι του συνέβη οδηγάει ένα φορτηγό με γλυκά –αμερικάνικο προϊόν– και επιδιώκει να βιάζει και να βασανίζει νεαρές γυναίκες που ένας άνδρας crossdresser ή τρανς γυναίκα (δεν γίνεται ξεκάθαρο) –συνοδός του άνδρα-τις ντύνει με μέικαπ και κουκλίστικα ρούχα.

Εδώ παρατηρούμε πως υπάρχει ένα κενό στην πλοκή σαφέστατα, γιατί ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης δεν μας δίνει κανένα υπόβαθρο για τους τερατώδεις και απαίσιους βιαστές, αλλά μας λέει στερεοτυπικά ότι οι βιαστές είναι παραμορφωμένοι, κοινωνικά δύσμορφοι, διανοητικά περίπλοκοι και εμφανισιακά τρανς ή τεράστιοι.  Ίσως ο τρόμος του διαφορετικού χρησιμοποιείται πολύ έντονα και κάπως εύκολα για να ταράξει. Αλλά από την άλλη κάπως έτσι μάλλον εικονοποιούνται οι βιαστές στα μυαλά των γυναικών. Σαδιστικά και άσχημα και αυτό θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτελεί μία προέκταση της κοινωνικής προβληματικής περί της στερεοτυπικής απεικόνισης του βιαστή.

Επιστρέφοντας στην πλοκή, οι τρεις γυναίκες προσπαθούν να σωθούν και βλέπουμε τι συμβαίνει όταν δεν τα καταφέρνουν, όπως βλέπουμε και την προσπάθεια τη πρωταγωνίστριας αδερφής να ξεφύγει από το παρανοϊκό παραλήρημα που την πιάνει απέναντι σε αυτά που τη ζει, να παγώσει τον χρόνο και να ξεφύγει από τη φρίκη και τον απόλυτο τρόμο. Όλα αυτά μέσα σε ένα άψογο αισθητικά σκηνικό. Η ταινία είναι γαλλικής παραγωγής, αλλά το σπίτι στο οποίο εκτυλίσσεται και όλα όσα βλέπουμε είναι προφανώς αντλημένα από την αμερικάνικη horror παράδοση και λίγο τονισμένα με την ακρότητα του γιαπωνέζικου αντίστοιχου κινηματογράφου. Στο Ghostland δεν θέλει κανείς/μία να βρεθεί, ούτε κανένα incident να συμβεί. Είτε στον ξύπνιο είτε στον ύπνο μοιάζει με έναν εφιάλτη που ποτέ δεν τελειώνει.

120 battements par minute

(BPM)

2017 // Robin Campillo

Είναι το Pride (2014) που ήταν πιο γιορταστική ταινία, είναι και το Normal Heart (2014) που είναι πιο δραματική και συγκινητική σε σημεία και τώρα έχουμε να κάνουμε με μία ακόμα περίπτωση ακτιβιστικού κινηματογράφου: BPM, 120 battements par minute (2017). 

Να είστε προετοιμασμένες/οι με χαρτομαντιλάκια να αντιμετωπίσετε αυτό το έξοχο δράμα για τη διαχείριση του άγνωστου για τα τότε δεδομένα ιού Aids στη Γαλλία. Η ταινία αφορά τη δράση μίας ομάδας που προσπαθεί να ενημερωθεί και να ενημερώσει τον κόσμο για τον HIV. Η ομάδα αποτελείται κυρίως από οροθετικές/ούς και νοσούντες, οπότε το θέμα είναι ήδη αρκετά έντονο συναισθηματικά. Ελπίζω, βλέποντάς τη να διαπιστώσετε κι εσείς πώς η πιο απλή κινηματογράφηση μπορεί να αποδώσει ένα τέτοιο ζήτημα. Σημαντικό είναι ότι η ταινία δείχνει τον τρόπο λειτουργίας των συνελεύσεων (δεν έχω ξαναδεί να αναλύονται οι κανόνες μίας αυτοοργανωμένης συνέλευσης σε ταινία, προτείνετέ μου αν έχετε δει κάπου αλλού κάτι αντίστοιχο).  

Το παιχνίδι ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι είναι και θεματολογικό και υφολογικό στοιχείο, οπότε και βλέπουμε απίστευτες σκηνές χορού, χωρίς περιττά στοιχεία και φορτώματα. Smalltown boy από Bronski Beat, ανθρώπινη δυστυχία και απελπισία, μάχη με τις φαρμακευτικές και με τον ίδιο τον θάνατο που καραδοκεί ανελέητος, πληγώνοντας τον έρωτα. Πολύ τρυφερές σκηνές και χωρίς υπερβολές, καθώς το θέμα είναι φλέγον από μόνο του.

https://www.youtube.com/watch?v=DU-yXAXz4DI

Μία πολύ δυνατή ταινία που συσχετίζεται με την αντιμετώπιση της νόσου, το στίγμα, τον σεξισμό που ακόμα καλά κρατεί, δυστυχώς και είναι σαν να μην πέρασε μία μέρα, αλλά και τον έρωτα που όσο δυνατός κι αν είναι, δεν υπερβαίνει δυστυχώς τον θάνατο. Ο έρωτας εδώ γίνεται μία δήλωση ζωής, μία δήλωση πολιτικής πράξης και αντίστασης -στον καπιταλισμό των φαρμακευτικών από τη μία και στην διαρκή διαμάχη με το τέλος από την άλλη. 

Haute Tension

 2003 // Alexandre Aja, Gregory Levasseur 

«I won’t let anyone come between us»

Έτσι ξεκινάνε όλα -και απορούμε γιατί. Η ταινία ανοίγει με μία σκηνή ονείρου που βλέπει η κεντρική ηρωίδα, Μαρί, και προμηνύει τον εφιάλτη που θα ζήσει μετά. Κατά τη διάρκεια των τίτλων που πέφτουν, ανάμεσα στις εικόνες του ονείρου, αυτή η κυρίαρχη φράση επαναλαμβάνεται, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις. Ωστόσο, η Μαρί ξυπνάει και είναι μέσα στο αμάξι, μαζί με την κολλητή της, Αλέξ. Τις βλέπουμε ανέμελα να τραγουδούν Sara Perche Ti Amo -όχι τυχαία, βέβαια- και η σκηνή, προς το τέλος της, θυμίζει διαφήμιση μπίρας. Οι δύο κοπέλες πηγαίνουν στο οικογενειακό σπίτι της δεύτερης για να διαβάσουν για τις εξετάσεις τους στη Νομική Σχολή. 

https://www.youtube.com/watch?v=LDgUB9YSMd4

Δεν τρελάθηκα με το σενάριο, πολύ αναμενόμενα δομημένο, όχι τόσο τεκμηριωμένο και βαθύ. Κάνει μία ωραία εκτροπή, όμως δαιμονοποιεί ψυχωτικούς και λεσβίες, κατά έναν παράξενο τρόπο. Η σκηνοθεσία και η κίνηση της κάμερας πολύ ενδιαφέρουσα, με ωραίο χειρισμό που δημιουργεί αγωνία και ένταση, χωρίς επιτηδευμένο τρόπο. Χάρη στη σκηνοθεσία, η ταύτιση με την κεντρική ηρωίδα, Μαρί, επιτυγχάνεται αισίως. Η τελευταία προσπαθεί να σώσει τη φίλη της Αλέξ από τα χέρια ενός επίδοξου δολοφόνου που μπουκάρει στο σπίτι της δεύτερης και σκοτώνει με βίαιους τρόπους όλη την υπόλοιπη οικογένεια. Ο σατανικός δολοφόνος που δεν ξέρουμε γιατί τα κάνει όλα αυτά, μέχρι τη λύση του μυστηρίου, απαγάγει την Αλέξ και η Μαρί κάνει όλα αυτά που κάνει, γιατί είναι κρυφά ερωτευμένη μαζί της. Ενόσω η ταινία ξετυλίγεται, βλέπουμε όλο και περισσότερες αναφορές σε σπουδαίους σκηνοθέτες, χωρίς αυτό να σώζει, βέβαια, την ύπαρξη των περιττών σκηνών και των άδοξων εκτροπών της πλοκής. 

Η ανατροπή στο τέλος είναι ενδιαφέρουσα, αλλά ατεκμηρίωτη και σκηνοθετικά και σεναριακά. Θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε και κάπως αντιεπιστημονική, με μία σχετική επιείκεια. Εντούτοις, οι περισσότερες σκηνές της ταινίας είναι αρκετά τεταμένες, όπως φανερώνεται από τον τίτλο (Υψηλή Τάση). Πιθανολογούμε ότι ο Tarantino μπορεί να είδε αυτή την ταινία πριν κάνει το Death proof το 2007, αφού η σκηνή με το αυτοκίνητο που παίρνει η Μαρί για να προβεί στην καταδίωξη του μανιακού δολοφόνου είναι αρκετά εμπνευσμένη και φαινομενικά δυναμική –με όλα τα κενά που μπορεί να υπάρχουν στο σενάριο και παρά τις απορίες που προφανώς προκύπτουν. Έχει και Muse να παίζουν στο υπόβαθρο, δίνοντας έτσι μία μοντέρνα αίσθηση, ανεπανάληπτου θάμβους. 

Πολύ καλοφτιαγμένο γαλλικό horror ταινιάκι, ύμνος στο είδος, με πολύ έντονη, κλιμακώμενη δράση, αλλά και σημαντικές αναφορές σε μεγάλους σκηνοθέτες όπως τον Alfred Hitchcock και τον David Lynch. Οι φόνοι είναι χαρακτηριστικοί και πολύ βίαιοι, αντιπροσωπευτικοί για το γαλλικό gore, οπότε δεν το συνιστώ σε αιμοφοβικούς/ές. Τα χρώματα της ταινίας είναι πολύ ιδιαίτερα, όπως και τα περίεργα φώτα, έτσι ώστε να δημιουργούν μία παράδοξα ζεστή και οικεία ατμόσφαιρα –βλ. Το μωρό της Ρόζμαρι, Polanski 1968. Εάν αντέχετε τους αιματηρούς μύθους με τον –εδώ όχι και τόσο κλάσσικ- μανιακό δολοφόνο, δείτε τη.

The handmaid’s tale ΙΙ

Σκέψεις και προβληματισμοί 

2017- // Bruce Miller, Margaret Atwood 

Είναι μία από τις καλύτερες σύγχρονες σειρές γιατί θίγει ζητήματα κρατικής, πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και καταστολής, με αμεσότητα και ευθεία κατάκριση. Εκτυλίσσεται σε ένα όχι και τόσο δυστοπικό μέλλον και το καθεστώς είναι στρατιωτική θεοκρατία (βλ. Αμερική και νόμοι χρήσης οπλοκατοχής σε συνδυασμό με κυβέρνηση Τραμπ). Μιλάμε για έναν στρατό από κυρίαρχους άνδρες που έχει μαζέψει τις γυναίκες που μπορούν να τεκνοποιήσουν και τις έχει καταστήσει υποτακτικές των πλουσίων που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά και αντικείμενα αναπαραγωγής και σεξουαλικής υποταγής. Αυτό το πολιτικό σύστημα αποτρέπει το δικαίωμα της επαφής και του συσχετισμού των υποψήφιων παιδοκουβαλητριών με τα παιδιά  που είχαν πριν τις περιορίσουν σε αυτό το σύστημα, καθώς επίσης και με τα παιδιά που θα κάνουν ή με άλλους ανθρώπους. Λειτουργούν σαν αντικείμενα προς χρήση για έναν σκοπό που βαφτίζεται ιερός. 

Οι σκέψεις μου είναι ότι στο Handmaid’s tale εκτός από τις φεμινιστικές προδιαγραφές, υπάρχουν και άμεσες αναλογίες με τον τρόπο διαχείρισης των ζώων από τις ανθρώπινες βιομηχανίες. Ο δεύτερος κύκλος ανοίγει με ένα επεισόδιο στο οποίο αν αντικαταστήσουμε τις γυναίκες με ζώα, βλέπουμε πώς λειτουργούν τα σφαγεία και τα εργοστάσια επεξεργασίας ζώων. Οι άνθρωποι στοιβάζουν διάφορα είδη ζώων που τα χαρακτηρίζουν και τα ομαδοποιούν σαν ζώα διατροφής και κατανάλωσης και τα συλλέγουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες, οργανώνουν την αναπαραγωγική τους διαδικασία (κάτι που στο Handmaid’s tale μας φαίνεται εντελώς φρικτό και αποτρόπαιο, γιατί γίνεται ακριβώς σε ανθρώπους) και τα καταστέλλουν με διάφορους τρόπους. Κλείνουν τα στόματά τους, για να μη φαγωθούν μεταξύ τους. Τα στοιβάζουν σε κλουβιά, ακατάλληλα για το μέγεθός τους και τις συνήθειές τους, τα ποτίζουν με αυξητικές και άλλες ορμόνες, για να μεγαλώσουν γρήγορα, τα πιέζουν με μηχανήματα για να αντλήσουν το γάλα που προορίζεται για τα κλεμμένα μωρά τους, ώστε να το προωθήσουν στην ανθρώπινη αγορά. Κλέβουν τα μωρά τους και τα πουλάνε σαν μοσχαράκι γάλακτος ή σπάλα νεογνού ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Δηλαδή, βλέπουμε στα λίγα παραδείγματα ότι ο άνθρωπος φαίνεται να έχει βίαιες συμπεριφορές, τις οποίες δεν αναγνωρίζει ως τέτοιες καθώς ο ίδιος με τον ανθρωποκεντρικό του χαρακτήρα, έχει ομαδοποιήσει τα ζώα σε κατηγορίες και θεωρεί πως τα σκυλάκια και τα γατάκια είναι για κατοικίδια, ενώ οι αγελαδίτσες και τα γουρουνάκια για φάγωμα, για λόγους καθαριότητας και εξωτερικής εμφάνισης των ζώων ξεκάθαρα.

Δεύτερος κύκλος Handmaid’s tale και ξεκινάει με σκηνή που είναι σε κλουβιά οι γυναίκες και τις πάνε σε ένα μέρος που δεν ξέρουν, περνάνε από σκοτεινά τούνελς, τις πάνε σε ένα χώρο που τρέχουν και ποδοπατάνε η μία την άλλη, δαγκώνουν τους στρατιωτικούς που προσπαθούν με βία να τις καταστείλουν και τις κλείνουν τα στόματα για να μη δαγκώνουν, να μη φωνάζουν. Ξεκάθαρα κοτόπουλα σε εργοστάσιο και δεν το λέω διόλου υποτιμητικά για τα κοτόπουλα ούτε για τις γυναίκες. Οι αναλογίες σε μένα είναι πάρα πολύ ξεκάθαρες. Όχι στα όντα αυτά καθαυτά, αλλά στον τρόπο διαχείρισης και συμπεριφοράς απέναντί τους. Θεωρώ ότι η μοίρα τους στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι κοινή και δεν με αφορά η νοημοσύνη τους ή άλλα κριτήρια που θίγουμε σε ακαδημαϊκές εργασίες. Και στις δύο περιπτώσεις, βλέπουμε ότι πρόκειται για ανθρώπινη διαχείριση των ζωντανών όντων. Στο δυστοπικό Handmaid’s tale τρομάζουμε, γιατί ο άνθρωπος μπορεί να αρχίσει να συμπεριφέρεται στους ανθρώπους όπως ήδη συμπεριφέρεται στα ζώα (αν και στους πολέμους, φρικτά πράγματα συμβαίνουν που δείχνουν ότι ο άνθρωπος δεν έχει κώλυμα για το ποιο ζωντανό ον θα έχει απέναντί του, βλ. σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης). Δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι αυτό που συμβαίνει στο Handmaid’s tale δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί και στην πραγματικότητα, όχι σε περίπτωση υπογεννητικότητας -αν και ποτέ δεν ξέρεις- αλλά σε οποιαδήποτε άλλη συνθήκη. Οι άνθρωποι αποδεικνύουν καθημερινά ότι ο σύγχρονος πολιτισμός τους υποβαστάζεται από αίμα, βία και αδικία.

Οπότε, θεωρώ πως το Handmaid’s tale έχει αναλάβει να καταδείξει την καταπίεση και τον εγκλεισμό των γυναικών, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει ακόμα και τώρα απέναντι σε άλλες ομάδες ζωντανών όντων. Οι βίαιες τάσεις του ανθρώπου υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, το θέμα είναι να είμαστε εκεί για να τις περιορίζουμε και όχι για να τις κατευθύνουμε. 

Αυτά μέχρι στιγμής, έχω ενθουσιαστεί με την κινηματογράφηση, τους συμβολισμούς και το μεγαλείο αυτής της σειράς. Έχει να προσφέρει τις εικόνες στους σύγχρονους πολιτικούς και φιλοσοφικούς προβληματισμούς. Δείτε τη, εγώ ξεκλέβω χρόνο και μοιράζω επεισόδια για να την καταφέρω. Είναι άψογη. 

You were never really here

Lynne Ramsay // 2017

Το σενάριο το έχει γράψει η Ramsay και είναι βασισμένο στο βιβλίο του Jonathan Ames. Η ταινία έχει εξαιρετική φωτογραφία από τον Thomas Townend και πολύ καλή σκηνοθεσία. Το σενάριο μου φάνηκε περίεργο, αλλά η Lynne τα συνηθίζει αυτά. Στα θετικά ότι θίγει το θέμα του trafficking, της παράνομης διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων και δη ανηλίκων και ενώ αυτό αποτελεί την κεντρική βάση της ταινίας, δεν τεκμηριώνεται και αγγίζεται ακροφυγώς, αφού η ταινία λειτουργεί κυρίως αρτιστικά. Ο Joaquin Phoenix είναι απίστευτος, όπως σχεδόν πάντα, μπαίνει τέλεια και επιτελεί τον ρόλο του πάλαι πότε στρατιώτη, νυν προβληματικού παραληρηματικού υποκειμένου με τραύματα που αποφάσισε να γίνει πληρωμένος δολοφόνος για το δίκαιο, κάτι σαν power ranger που τον κοροϊδεύουν και παίρνει ναρκωτικά. Έχει μάθει να βοηθάει τη γριά μητέρα του και αφού αυτή πεθαίνει χάνει το νόημα της ζωής του και ψάχνει άλλους ανθρώπους να βοηθήσει ο γλυκούλης (αλλά δολοφόνος). 

Δεν κατάλαβα γιατί το κοριτσάκι που έχει πέσει θύμα εκμετάλλευσης, κακοποίησης από τον ίδιο τον αρχικαπιτάλα πατέρα της, σώζεται από τον κεντρικό ήρωα που περιγράψαμε όπως περιγράψαμε και θέλει να μείνει μαζί του, τον ψάχνει και τον φωνάζει, τον βλέπει σαν πατέρα και βλέπουμε το ψυχοσωματικό εξαρτησιακό σύνδρομο -παρά λίγο της Στοκχόλμης-να αναπτύσσεται πάρα πολύ όμορφα και με εξαιρετική αισθητική στην τελευταία σκηνή της ταινίας, ενώ δεν λέμε τίποτα που το κορίτσι σώζεται, μένοντας με αυτόν τον άγνωστο ενήλικα power ranger. Δηλαδή, δεν κατάλαβα αν η εξέλιξη είναι κάτι σε στυλ Lolita (Adrian Lyne) ή Mathilda από Leon, the professional (Luc Besson).

Παρά ταύτα, το προσπερνάω και έχω να πω ότι είναι πάρα πολύ ωραία η τελευταία σκηνή. Επίσης, ας παραδεχθούμε ότι αφού παίζει ο Joaquin Phoenix, η οποιαδήποτε ταινία ανεβαίνει επίπεδο αυτόματα. Όχι ότι εδώ το χρειάζεται απαραίτητα. Πολύ σκοτεινή και ενδιαφέρουσα και η ατμόσφαιρα. Η Ramsay έχει καλές ομάδες στις ταινίες τις και ξέρει τι κάνει. Μουσική επένδυση από τον Johnny Greenwood, καθηλωτική. Ωραία ταινία, να τη δείτε. 

A bigger splash

 2015 // Luca Guadagnino, Alain Page and David Kajganich

Στη βικιπαίδεια διάβασα ότι η ταινία είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας Επιθυμία του σκηνοθέτη (I am love, A bigger splash, Call me by your name). Επιπλέον, είναι βασισμένη στο La piscine την ταινία του 1969 του Jacques Deray και έχει πάρει το όνομά της από έναν πίνακα του David Hockney. Πέρα από τις ωραίες αναφορές η ταινία έχει εξαιρετικό κάστινγκ, μεταξύ άλλων με Tilda Swinton και Ralph Fiennes. Παρασύρθηκα με τον χαρακτήρα του Fiennes που χορεύει το Emotional Rescue των Rolling Stones διασκευασμένο από St. Vincent. 

https://www.youtube.com/watch?v=vOzC_q4357c

Πόσο ωραίο, δεν μπορώ να το περιγράψω να δείτε την ταινία. Η Tilda Swinton φοβερή επίσης. Πώς μπορεί και μεταμορφώνεται έτσι σε κάθε ρόλο της. Είναι αξιοπερίεργο πλάσμα, χωρίς να μιλάει πολύ, σχεδόν καθόλου, καθώς ο ρόλος της είναι μία ροκ σταρ με πρόβλημα στις φωνητικές χορδές. Εντελώς εκφραστική και απέριττη. Και οι άλλοι δύο ηθοποιοί καλοί είναι, απλώς εγώ μεροληπτώ, γιατί έχω αδυναμία στο κυρίαρχο ντουέτο. 

 Πέρα από αυτό, φοβερή κάμερα (Yorick Le Saux) με ωραίο φυσικό φως από απρόσμενες γωνίες λήψης που τονίζουν τη δράση και την πλοκή. Το σενάριο λίγο περίεργο, ωραία σημεία στους διαλόγους, προσωπικά δεν ενθουσιάστηκα. Φοβερές μουσικές από πίσω, τρελαίνομαι για τις πετυχημένες μουσικές επενδύσεις. 

Ωραία ταινία, είναι ένα πάρα πολύ καλό οπτικό εγχείρημα που θυμίζει ανάλαφρο μυθιστόρημα του καλοκαιριού, αλλά έχει ωραία στοιχεία που το καθιστούν περισσότερο αξιόλογο από ό,τι προμηνύεται. 

Wasp

2003 // Andrea Arnold

Είναι κάποιες ταινίες που σου δίνουν μία σκληρή και ωμή αίσθηση της πραγματικότητας και το Wasp είναι μία από αυτές. Η Andrea Arnold σε αυτή την ταινία μικρού μήκους καταφέρνει να σε τσιμπήσει όπως τσιμπάει η σφήκα, παίζοντας με τον όρο Wasp (=σφήκα και = προτεστάντης μεγαλοαστός στα πιο υψηλά κοινωνικά επίπεδα). Καταπιάνεται με το ευαίσθητο θέμα της νέας μητέρας που έχει τέσσερα παιδιά και δεν μπορεί να διαχειριστεί την ομαλή ανάπτυξη και ανατροφή τους, παρότι δείχνει να νοιάζεται και να ενδιαφέρεται με τον δικό της τρόπο για αυτά. Φορές στην ταινία δείχνουν πως η οικογένεια είναι πολύ δεμένη και πως αυτή μοιάζει να είναι σαν αδερφή τους. Η πρόνοια στην ταινία μοιάζει να είναι ο φόβος της μητέρας και όχι η βοήθεια και η ενίσχυση που χρειάζεται. 

Επιπλέον, βλέπουμε τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κατώτερες τάξεις της Αγγλίας. Η ταινία εκτυλίσσεται στο Dartford που βρίσκεται ανατολικά του κεντρικού Λονδίνου. Υπάρχει μία υποδόρια ειρωνεία που ξεκινάει από την πινακίδα του Shakespeare Street δίπλα στη μονογονεϊκή οικογένεια που περιφέρεται στους δρόμους, μέσα στη φτώχια και την ανέχεια που ωστόσο εντάσσεται στο πλαίσιο της μαζικής κουλτούρας και έχει ως πρότυπα τον David και τη Victoria Beckham. 

Πολύ ενδιαφέρουσα και σκληρή ταινία. Είναι μικρού μήκους, αλλά κάλλιστα θα μπορούσε να είναι εκτενέστερη. 

Ολόκληρη η ταινία στο παρακάτω λινκ: https://www.youtube.com/watch?v=5VEwcAAJ-LE